Aínda che quedan dúbidas sobre os efectos dañinos dos campos electromagnéticos? Le a seguinte información.
·Do 24 ó 31 de maio do 2011 un grupo de científicos de 13 países representantes de axencias gubernamentais da saúde avaliaron todos os estudos dispoñibles a nivel mundial sobre o impacto na saúde das radiacións emitidas por dispositivos inalámbricos. O comunicado final foi: “as evidencias científicas seguen acumulándose; son o suficientemente sólidas para determinar unha conclusión e a clasificación dos campos electromagnéticos no grao 2B (posible canceríxeno)”.O director da IARC dixo que, á espera de novos estudos que o confirmen definitivamente, deben tomarse medidas para reducir todo o posible a exposición á radiación, especialmente dos nenos.
·A Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa do 27 de maio de 2011 indica, en relación co uso de móbiles e WI-FI, que se desenvolva por parte das administracións competentes nas materias de educación, medio ambiente e saúde campañas de información a profesores, pais e nenos sobre os riscos específicos do uso prolongado de móbiles e outros sistemas de emisión de microondas.Establece ademais que é preferible empregar sistemas de cableado en lugar de WIFI.
· Sintetizando moito, os principais efectos perxudiciais da exposición a campos electromagnéticos son, segundo os estudos mencionados, os seguintes:
o Trastornos neurolóxicos: irritabilidade, cefalea, mareos…
o Trastornos mentais: alteracións do humor e carácter, depresións…
o Trastornos cardiopulmonares.
o Incremento do risco de algúns tipos de cancro.
o Alerxias e dermatitis.
o Trastornos hormonais.
o A electrohipersensibilidade.
o Trastornos inmunológicos :alteracións do sistema de inmunovixiancia antiinfecciosa e antitumoral.
O risco destas complicacións e maior nos seguintes grupos: nenos, anciáns, embarazadas e portadores de prótesis metálicas e marcapasos.
· Outro efecto moi negativo é que reduce os niveis de melatonina. A melatonina ten función antioxidante, antiinflamatoria e importantes efectos oncostáticos, reducindo a proliferación celular no cancro. A ausencia de luz estimula a producción da melatonina. Por iso, sería importantísimo durante a noite non estar exposto ós campos electromagnéticos (móbil, despertadores dixitais-nunca oistes que non é recomendable ter un despertador dixital?-, wifi…)Se o despertador era malo, imaxinade un inalámbrico ou wifi, non hai comparación.
Todo isto permítenos facernos preguntas e sacar as seguintes conclusións:
· Son fiables eses estudos?
Parece lóxico pensar que tantos científicos non poden estar todos equivocados, ademáis ¿Qué interés poden ter en demostrar como dañino algo que non o é? Non podemos pensar o mesmo doutros posibles estudos ou voces que sí poden ter moito interés en demostrar que é inocuo algo que sí é dañino. As empresas máis poderosas son hoxe en día as de telecomunicacións. E todos sabemos quen goberna hoxe.
Aparte deses estudos (demoledores todos eles) hai xa unha enfermidade recoñecida relacionada coa exposición ós CEM. O Consello Europeo advertiu ós estados membros que debían admitir como enfermidade relacionada coa exposición ós campos electromagnéticos aElectrohipersensibilidade. Esta enfermidade é a gran descoñecida (ocultada; sendo que entre o 3 e o 5 % de europeos a padecen (e vai en alarmante aumento). En Suecia, o primeiro país que a recoñeceu como causa de invalidez física, a cifra de afectados é de 290 000. Por desgracia hai moita xente que a padece e non o sabe: SON POLIMEDICADOS (as segundas empresas en importancia, despois das de telecomunicacións, son as farmacéuticas), PASAN POR MIL PROBAS E… cada vez están peor porque siguen expostos ós axentes que lles producen o mal.
· Son perigosos os niveis actuais de exposición?
Se o recomendado polo Consello de Europa é prescindir de sistemas inalámbricos, qué pasa cando se teñen varios Wi-Fis ou inalámbricos nun edificio? Calquera router doméstico ten un alcance de máis de 100 metros en todas direccións e, por riba, pódese ampliar libremente. Un wifi doméstico emite 40 microwatios, o inalámbrico 200, entón, ¿Qué pasa cando hai varios?.
· Se tan malo é, ¿Por qué non se prohíbe? ¿non hai unha lei que nos protexa?
Un dato significativo da protección/desprotección que ofrece a lei é que en Nueva Gales del Sur, en Australia, está fixado un máximo de radiación de 0,001 microvatios/c2; en Austria fai tempo que teñen 0,01 microvatios/c2; . En España permítense 61 V/m. Europa recomenda como 0,2 V/m.
Ademáis a lei é do ano 2001, logo non recolle os últimos avances técnicos (por ex. Wi-fis domésticos con tal alcance) nin científicos (o informe Bioinitiative é do 2007, por citar o máis representativo).
Por riba é moi fácil sobrepasar os límites legais: as torres de telefonía móvil, por exemplo, son inspeccionadas un día ó ano, día no que –como son avisados con antelación- baixan a potencia de emisión (isto non é nin unha falacia nin un segredo: sábeo todo o mundo que se adica a elo).
· Por que a Administración non informa disto e /ou toma medidas?
A mencionada resolución da Asamblea do Consello de Europa recomenda iniciar campañas de información. É obvio que non se iniciaron esas campañas, do contrario estaríamos todos algo máis informados. Aínda máis sospeitoso resulta o feito de que, aínda que xa nas resolución mencionadas do Consello Europeo se recomendaba investigar o tema, en España todos os científicos que se dedican a súa investigación fano no seu tempo libre e con cartos do seu peto.
En outubro do 2011 aprobouse en España unha nova lei da saúde na que se di que se vixiará o impacto na saúde da exposición a emisións electromagnéticas. Tamén di que as accións de protección da sáude rexiranse polos principios de proporcionalidade e precaución,principio explicado así:“La existencia de indicios fundados de una posible afectación grave de la salud de la población, aún cuando hubiera incertidumbre científica sobre el carácter del riesgo, determinará la cesación, prohibición o limitación de la actividad sobre la que concurran”.
É de suponer que antes ou despois se acabará regulando o uso de todos estes dispositivos dun xeito máis estricto ou, incluso, prohibíndoos. O problema é se cando iso ocurra xa é tarde para algún.
· E resumimos coa gran obxeción: as ondas están por todas partes (tamén nas conduccións de electricidade ); é un mal inevitable.
Quedoume na memoria unha frase de Almudena Grandes coa que remataba un artigo no País: “Nuestro futuro está en nuestras manos, pero todos los caminos para conseguirlo pasan por la derrota de la resignación”
· Moitos aparatos emiten ondas electromagnéticas pero non todos do mesmo xeito: a diferenza está na frecuencia por segundo. Nos casos dos Wi-Fi ou inalámbricos é altísima.
· Ademáis, se están por todas partes, é a razón máis poderosa para actuar: non é o mesmo fumar 5 cigarros ca 20, ¿ou sí? .
· A administración non fai nada, ¿Qué podo facer eu? Reducir o que esté na noas man. Non temos excusa.
· Temos cerca antenas de telefonía móbil, iso aínda é peor. Pois non, nunha entrevista a Minerva Palomar (afectada de electrohipersensibilidade) que lle fixeron fai pouco na Voz de Galicia afirmaba textualmente “ a la gente le preocupa cuando tiene al lado una antena de telefonía móbil y le sorprendería saber que tiene un nivel más alto de radiación al lado de su teléfono inalámbrico”. A ela podemos crerlle: leva catro medidores encima, diso depende a súa supervivencia.
Invítote a que reflexiones sobre todos estes datos e valores a necesidade de protexerte, posto que a Administración non vai facelo tan axiña.
